الهيات در نهج البلاغه (فارسى) — الصفحة ٤١٤

فصل شانزدهم : عنايت كبراى الهى به بعث‌خاتم‌الانبياء و نزول قرآن‌و شرايع اسلام در نهج‌البلاغه

حَيارى فِي زِلزالٍ مِنَ الأَمرِ وَ بَلاءٍ مِنَ الجَهلِ . فَبالَغَ - صَلَّى اللَّهُ عَلَيهِ وَ آلِه - فِي النَّصيحَةِ وَ مَضى عَلَى الطَّريقَةِ ، وَ دَعا إِلَى الحِكمَةِ وَ المَوعِظَةِ الحَسَنَةِ .

برانگيخت او ( حضرت خاتم‌الانبياء ) را در حالى كه مردم گمراه و متحيّر بودند ، و در فتنه و بلا حركت مىكردند ( يا مانند جمع‌كنندگان هيزم بودند كه بين تر و خشك فرقى نمىنهادند ) . هواها آنها را جذب كرده ، و تكبّر آنها را به لغزش كشانده ، و نادانىِ جاهليّت آنها را سبك [ و بىقدر ] ساخته بود . در حالتى كه سرگردان بودند در اضطراب امور و بلاى جهالت . پس آن حضرت - كه درود خدا بر او و خاندانش باد - كوشش فرمود در نصيحت [ آنها ] و گذشت بر راه خدا [ كه شريعت واسعه است ] ، و فرا خواند [ آنها را ] به سوى حكمت و موعظهء نيكو .

در خطبهء 95 مىفرمايد :

مُستَقَرُّهُ خَيرُ مُستَقَرٍّ ، وَ مَنبِتُهُ أَشرَفُ مَنبِتٍ في مَعادِنِ الكَرامَةِ ، وَ مَماهِدِ السَّلامَةِ . قَد صُرِفَت نَحوَهُ أَفئِدَةُ الأَبرارِ ، وَ ثُنِيَت إِلَيهِ أَزِمَّةُ الأَبصارِ . دَفَنَ اللَّهُ بِهِ الضَّغائِنَ ، وَ أَطفَأَ بِهِ النَّوائِرَ . أَلَّفَ بِه إِخواناً ، وَ فَرَّقَ بِه أَقراناً . أَعَزَّ بِهِ الذِّلَّةَ ، وَ أَذَلَّ بِهِ العِزَّةَ . كَلامُهُ بَيانٌ ، وَ صَمتُهُ لِسانٌ .

قرارگاه او [ در همهء حالات و مراتب ظهور و وجود ] بهترين قرارگاه است ، و مكان روييدن [ و نشو و نماى ] او شريف‌ترين مكان روييدنهاست در معادن كرامت ، و گهواره‌هاى سلامت [ و خلوص از معايب و رذايل ] . به تحقيق توجّه داده شده به سوى آن دلهاى ابرار و نيكوكاران ، و عطف داده شده به سوى او مهار بينشهاى مؤمنان . دفن كرد [ خدا ] به او كينه‌ها را ، و خاموش گرداند