الهيات در نهج البلاغه (فارسى) — الصفحة ٣٢٢

فصل نهم : صفات سلبيّه در نهج‌البلاغه

پس ، از استعانت به غير نيز منزّه است ) .

در خطبهء 204 مىفرمايد :

الَّذي لا تَغشاهُ الظُّلَمُ ، وَ لا يَستَضيءُ بِالأَنوارِ . وَ لا يَرهَقُهُ لَيلٌ ، وَ لا يَجري عَلَيهِ نَهارٌ . لَيسَ إِدراكُهُ بِالأَبصارِ ، وَ لا عِلمُهُ بِالإِخبارِ .

پروردگار آنچنان است كه تاريكيها او را فرانمىگيرد ، و از نورها طلب روشنى نمىكند ( چون او نور بالذّات و ظاهر بالذّات و ظاهركنندهء هر چيز است و ظهور نور همه چيز از او و به اوست ) . شب او را درنمىيابد ، و روز بر او جارى نمىشود . دريافت او [ اشياء را ] به وسيلهء ديده‌ها نيست ، و دانايى و آگاهى او به سبب خبرها نمىباشد .

در خطبهء 227 مىفرمايد :

الحَمدُ لِلَّهِ الَّذي لا تُدرِكُهُ الشَّواهِدُ ، وَ لا تَحويهِ المَشاهِدُ ، وَ لا تَراهُ النَّواظِرُ ، وَ لا تَحجُبُهُ السَّواتِرُ .

حمد مختصّ خدايى است كه حواس او را درك نمىكنند ، و مجالس و محاضر او را در بر نمىگيرند ، و چشمها او را نمىبينند ، و پرده‌ها او را نمىپوشانند .

و در ادامهء همين خطبه مىفرمايد :

وَ ارتَفَعَ عَن ظُلمِ عِبادِه .

رفيع‌تر و برتر است از ظلم به بندگانش .

در خطبهء 228 مىفرمايد :

لا يُشمَلُ بِحَدٍّ ، وَ لا يُحسَبُ بِعَدٍّ .

احدى شامل او نمىشود ( زيرا حد از صفات اجسام و جواهر و اعراض است ) ، و به شماره درنيايد .

و در ادامهء همين خطبه مىفرمايد :