الهيات در نهج البلاغه (فارسى) — الصفحة ٣٠٧

فصل هشتم : قدرت خدا در نهج‌البلاغه

خداوند سبحان ، پس منع‌شده بازگردند ( يعنى به ناتوانى خود از اين ادراك پى مىبرند ) در حالى كه معترفند سير در اين راه اشتباه است و كُنه معرفت او درك نمىشود ، و به دل صاحبان فكرها خاطره‌اى از اندازهء بزرگى عزّت او خطور نمىكند .

در خطبهء 108 مىفرمايد :

سُبحانَكَ . ما أَعظَمَ ما نَرى مِن خَلقِكَ ، وَ ما أَصغَرَ عِظَمَهُ في جَنبِ قُدرَتِكَ ، وَ ما أَهوَلَ ما نَرى مِن مَلَكوتِكَ ، وَ ما أَحقَرَ ذلِكَ فيما غابَ عَنّا مِن سُلطانِكَ .

تو را تسبيح مىگويم . چه بزرگ است آنچه مىبينم از آفرينش تو ، و چه كوچك است هر بزرگى در جنب قدرت تو ، و چه هولناك است آنچه مىبينم از ملكوت و پادشاهى تو ، و چه حقير است اين در جنب آنچه از ما پنهان است از سلطنت تو .

در خطبهء 164 مىفرمايد :

فَأَقامَ مِن شَواهِدِ البَيِّناتِ عَلى لَطيفِ صَنعَتِه وَ عَظيمِ قُدرَتِه مَا انقادَت لَهُ العُقولُ مُعتَرِفَةً بِه وَ مُسَلِّمَةً لَهُ .

پس ، از گواههاى آشكار بر لطف صنع و عظمت قدرت خود ، برپا داشت آنچه را كه عقلها براى او فرمانبر گرديده‌اند در حالى كه معترف به او و تسليم فرمان او هستند .

در خطبهء 182 مىفرمايد :

خَلَقَ الخَلائِقَ بِقُدرَتِه ، وَ استَعبَدَ الأَربابَ بِعِزَّتِه .

به قدرتش خلايق را آفريد ، و با عزّتش بزرگان و قدرتمندان را بنده خود قرار داد .