الهيات در نهج البلاغه (فارسى) — الصفحة ٢٨٦

فصل ششم : صفات ثبوتيّه در نهج‌البلاغه

در خطبهء 154 مىفرمايد :

فَسُبحانَ البارِئِ لِكُلِّ شَيءٍ .

منزّه است آنكه آفرينندهء هر چيز است .

در خطبهء 162 مىفرمايد :

هُوَ الأَوَّلُ لَم يَزَل ، وَ الباقي بِلا أَجَلٍ .

اوست اوّلى كه زوال نمىپذيرد ، و بقادارنده‌اى است كه نهايت و اجل ندارد .

در خطبهء 181 مىفرمايد :

الحَمدُ لِلَّهِ الَّذى إِلَيهِ مَصائِرُ الخَلقِ وَ عَواقِبُ الأَمرِ .

حمد مختص خدايى است كه بازگشتهاى خلق و پايان امور به سوى اوست .

و در ادامهء همين خطبه است كه جمله‌اى از صفات خداوند را متعرّض مىشود :

كَلَّمَ موسى تَكليماً .

سخن گفت با موسى سخن گفتنى ( يعنى نه چنان كه شما سخن مىگوييد ) .

در خطبهء 186 مىفرمايد :

وَ إِنَّهُ لَبِكُلِّ مَكانٍ وَ في كُلِّ حينٍ وَ أَوانٍ وَ مَعَ كُلِّ إِنسٍ وَ جانٍّ .

و او در هر مكان و در هر هنگام و زمان و با هر جنّ و انسان است ( يعنى علم او بر همه چيز و همه جا و همهء زمانها احاطه دارد ) .

در خطبهء 227 مىفرمايد :

الَّذي صَدَقَ في ميعادِه ، وَ ارتَفَعَ عَن ظُلمِ عِبادِه ، وَ قامَ بِالقِسطِ في خَلقِه ، وَ عَدَلَ عَلَيهِم في حُكمِه .

خدايى كه در وعدهء خود صادق است ، و برتر و بالاتر است كه به بندگان خود ستم كند ، و در اعطا و نصيب به بندگانش قائم به قسط است ، و در حكم خود بر ايشان عادل است .