الهيات در نهج البلاغه (فارسى) — الصفحة ٢٨٣

فصل ششم : صفات ثبوتيّه در نهج‌البلاغه

وَ لا يَجمَعُهُما غَيرُكَ ، لِأَنَّ المُستَخلَفَ لا يَكونُ مُستَصحَباً ، وَ المُستَصحَبَ لا يَكونُ مُستَخلَفاً . « 1 »

خدايا تو در سفر همراهى ، و در حفظ خانواده جانشينى ، و جمع نمىكند آن دو را غير تو ( غير تو كسى نمىتواند هم در سفر همراه باشد و هم جانشين مسافر در وطنش ) ، زيرا هر كه در وطن جانشين باشد همراه نيست ، و آنكه همراه است جانشين نخواهد بود .

در خطبهء 49 مىفرمايد :

سَبَقَ فِي العُلُوِّ ، فَلا شَيءَ أَعلى مِنهُ ؛ وَ قَرُبَ فِي الدُّنُوِّ ، فَلا شَيءَ أَقرَبُ مِنهُ .

سبقت گرفته است در بلندى بر هر چيز ، پس چيزى عالىتر و بلندمرتبه‌تر از او نيست ؛ و قريب است در نزديكى [ به هر چيز ] ، پس چيزى [ به مخلوقات ] از او نزديك‌تر نيست .

در خطبهء 71 مىفرمايد :

اللَّهُمَّ داحِيَ المَدحُوّاتِ ، وَ داعِمَ المَسموكاتِ ، وَ جابِلَ القُلوبِ عَلى فِطرَتِها .

خدايا اى گسترانندهء گسترده‌شده‌ها ، و اى نگهدارندهء بلندشده‌ها ، و اى مجبول‌كنندهء دلها بر فطرت آنها .

در خطبهء 82 مىفرمايد :

الحَمدُ لِلَّهِ الَّذى عَلا بِحَولِه ، وَ دَنا بِطَولِه ؛ مانِحِ كُلِّ غَنيمَةٍ وَ فَضلٍ ، وَ كاشِفِ كُلِّ عَظيمَةٍ وَ أَزلٍ .

ستايش مختصّ خدايى است كه به قوّت خود بلندى و علوّ دارد ، و به فضل و

( 1 ) . نهج‌البلاغه ، خطبهء 46 .