رساله نور على نور در ذكر و ذاكر و مذكور (فارسى) — الصفحة ٧٩
فصل دهم در ادب مع الله
فصل دهم در ادب مع الله
فصل دهم در ادب مع الله
غرض ما در اين فصل اين است كه مطلب اهمّ در دعا ادب مع اللّه است و آن به هفت قلم آراسته مىشود :
الف - در ادب مع اللّه حضور قلب بايد كه در خطاب و مناجات توجّه به حق بايد وگر نه دعاء با انصراف قلب به غير و عدم توجّه به حق سبحانه محض سوء ادب است ، و اين دعا قرب نياورده بعد مىآورد . بر آن باش تا مقام عنديّت را حائز شوى في مقام صدق عند مليك مقتدر ، كه عبد اللّه عند اللّه است . به نكتهء 483 « هزار و يك نكته » رجوع شود . [ 169 ]
همه عند اللّهى اى خواجه گر عبد اللّهى همه انست به خدا هست اگر انسانى ب - و ديگر ادب مع اللّه ايجاب مىكند كه بدون اذن و امر به تصرف در برنامه‌اى از برنامه‌هاى چرخ نظام تكوينى ، و حكمى از احكام كتاب تشريعى ، دست تصرف به چيزى دراز نكند . و اگر چيزى به تو دادند ادب اقتضا مىكند كه در ازاى آن عبد شكور باشى نه اينكه بىاجازهء مولى آن را به هر نحو بخواهى صرف كنى .
و چه بسيار از اولياء اللّه كه به آنان دست تصرف عطاء شده است و لكن ادب و معرفتشان مانع از اعمال تصرف شده‌اند . همانطور كه در فصّ لوطى « فصوص الحكم » آمده است : « فان أوحى إليه بالتّصرف بجزم تصرف ، و ان منع امتنع ، و ان خيّر اختار ترك التّصرف الاّ أن يكون ناقص المعرفة » - الخ .
ترجمهء آن به تحرير حسين خوارزمى اينكه : « اگر وحى آيد به تصرف تصرف