رساله نور على نور در ذكر و ذاكر و مذكور (فارسى) — الصفحة ٦٥

فصل هفتم در احتراز از دعاى ملحون

فصل هفتم در احتراز از دعاى ملحون

فصل هفتم در احتراز از دعاى ملحون

غرض ما در اين فصل احتراز از لحن در دعا است . يعنى سخن در دعاى ملحون و اعراب ادعيه و اذكار است كه عبارت دعا را صحيح بايد خواند زيرا دعاى ملحون به سوى خدا بالا نرود .

با اختلاف اعراب كلمات در معانى آنها نيز تغيير حاصل مىشود و صورت مخالف با معنى مىگردد و لفظ ملحون موجب نفرت طبع سامع مىگردد .

در « اصول كافى » از جميل بن درّاج روايت شده است كه قال أبو عبد اللّه عليه السّلام :

أعربوا حديثنا فانا قوم فصحاء ( ج 1 ص 42 معرب ) . و در روايت ديگر آمده است كه آن حضرت فرمود : نحن قوم فصحاء اذا رويتم عنّا فاعربوها ( « عدة الداعى » ص 10 ط 1 ) . [ 146 ]

از حضرت امام أبو جعفر جواد - عليه الصّلوة و السّلام - روايت است كه انّه قال : ما استوى رجلان في حسب و دين قطّ إلاّ كان أفضلهما عند اللّه عزّ و جلّ آدبهما . قال : قلت : جعلت فداك قد علمت فضله عند النّاس في النّادى و المجالس فما فضله عند اللّه عزّ و جلّ ؟ قال عليه السّلام : بقراءة القرآن كما أنزل ، و دعائه اللّه عزّ و جلّ من حيث لا يلحن ، و ذلك أنّ الدّعاء الملحون لا يصعد إلى اللّه عزّ و جلّ .

( باب 49 « ارشاد القلوب ديلمى » و « عدة الداعى » ص 10 ) .

امام فرمود : « دو مرد برابر در حسب و دين آن كه اديب‌تر است در نزد خدا