حماة الوحي (پاسداران وحى) (فارسى) — الصفحة ١٢٤

درخواست‌هاى ابراهيم

بپذير ، بىگمان تويى كه توبه‌پذير مهربانى » و چون خداوند دعاى ابراهيم و اسماعيل را اجابت كرد و از ميان ذريّه آن دو ، امتى فرمانبردار ، برآورد و در ميان امت فرمانبردار ، پيامبرى از خودشان بر انگيخت ، كه آيه‌هاى خدا را براى آن‌ها بخواند و آن را پاكيزگى ببخشد و به آنان كتاب و فرزانگى بياموزد ، از پى خواستهء نخست ، خواسته دوّمش را مطرح كرد و از خداوند خواست كه آن‌ها را از شرك ورزى و پرستشِ بت‌ها ، پاك نِگه دارد تا امر ( امامت ) به درستى سامان يابد و ( مردم ) جز آنان را پيروى نكنند .

براى همين بود كه گفت : مرا و فرزندانم را از پرستيدنِ بت‌ها ، دور بدار . پروردگارا به درستى آنان ( / بتان ) بسيارى از مردم را گمراه كرده‌اند ، پس هر كه از من پيروى كند ، از من است و هر كه با من سركشى وَرْزَد ، بىگمان تو آمرزنده‌اى بخشاينده‌اى ، پس اين آيه دليل آن است كه امامان و امت فرمانبردارى كه محمد صلى الله عليه و آله در ميان آن‌ها برانگيخته شده است ، جز از ذريّه ابراهيم نيستند ؛ چرا كه فرمود :

« مرا و فرزندانم را از پرستيدنِ بت‌ها ، دور بدار » .

در حقيقت حضرت ابراهيم و فرزندش اسماعيل با تعبير « وَ مِنْ ذُرّيَّتِنَا امَّةً مُسْلِمَةً » ، از خداى تعالى دو چيز را در خواست كرده‌اند :

يك ، بر انگيخته شدن پيامبر گرامى اسلام صلى الله عليه و آله .

دو ، نماياندن و بر آوردنِ گروهى ممتاز از دودمان هاشم ، تا پس از پيامبر بر اساس تعليم او هدايت مردم را بر عهده بگيرند .

بر اين اساس ، همچنان ، كه پيامبرىِ پيامبر صلى الله عليه و آله ، امرى ريشه‌دار و اصيل و از پىِ پيامبرى ابراهيم و اسماعيل است ، امامت امامان معصوم كه از دودمان هاشم‌اند