راه اصلاح يا امر به معروف و نهى از منكر (فارسى) — الصفحة ٨٦
ششم : شفقت و مهربانى
( كَم مِّن فِئَةٍ قَلِيلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً كَثِيرَةً بِإِذْنِ اللّهِ ) « 1 »
مگر تظاهرات اهل معصيت و باطل ، موجب سقوط تكليف مىگردد ؟ مگر شدت و اصرار آنها نور خدا را خاموش مىسازد ؟
( وَيَأْبَى اللّهُ إِلَّا أَن يُتِمَّ نُورَهُ وَلَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ ) « 2 »
مگر نه حضرت رسول صلّى الله عليه و آله يك تنه شروع به دعوت فرمود و در برابر يك دنيا جهل و انحراف و شرك و ستم ، پرچم توحيد را بلند نمود و خدا هم به مدلول آيه كريمه :
( إِن تَنصُرُوا اللَّهَ يَنصُرْكُمْ ) « 3 »
او را يارى كرد و كلمه او را بلند نمود .
ششم : شفقت و مهربانى
ششم : شفقت و مهربانى
گاهى علاقه و مهربانى انسان نسبت به شخصى - خصوصاً اگر خويش و نزديك او باشد و به ويژه اگر فرزند او باشد - او را از مؤاخذه و تأديب و تربيت و اظهار حقّ بر ضرر او باز مىدارد .
يكى از وظايف مسلمانى اين است كه در اجراى قانون و مقررات ، يا اداى شهادت يا امر به معروف ، ميان خودى و بيگانه فرق و تفاوتى نگذارند . چنانچه در قرآن مجيد مىفرمايد :
( يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ كُونُواْ قَوَّامِينَ بِالْقِسْطِ شُهَدَاء لِلّهِ وَلَوْ عَلَى أَنفُسِكُمْ أَوِ الْوَالِدَيْنِ وَالأَقْرَبِينَ ) « 4 »
( 1 ) . سوره‌ى بقره ، آيه‌ى 249 ( 2 ) . سوره‌ى توبه ، آيه‌ى 32 ( 3 ) . سوره‌ى محمّد ، آيه‌ى 7 ( 4 ) . سوره‌ى نساء ، آيه‌ى 135 .