راه اصلاح يا امر به معروف و نهى از منكر (فارسى) — الصفحة ٤٧

آداب امر به معروف و نهى از منكر

چه كسى قول و گفته‌اش بهتر است از آنكه مىخواند به سوى خدا و عمل صالح و گويد من از مسلمينم .

و از كسانى كه به موعظه و دعوت خود عمل نمىكنند خداوند متعال آنان را مذمّت نموده و مىفرمايد :

( أَتَأْمُرُونَ النَّاسَ بِالْبِرِّ وَتَنسَوْنَ أَنفُسَكُمْ ) « 1 »

آيا امر مىكنيد مردم را به برّ و نيكى ، و خود را فراموش مىنماييد .

با اينكه اين مطالب را بايد كاملًا در نظر گرفت ، امّا كسى هم حق ندارد كه از امر به معروف به اسم اينكه من خود به آن عمل نمىكنم خوددارى نمايد ؛ زيرا امر به معروف تكليفى است كه مستقلًا در عهده انسان است و بايد آن را ادا نمايد .

در اخبار رسيده است كه :

« مرّوا بالمعروف وان لم تعلموا به كلّه » « 2 »

و همچنين كسى حقّ ندارد از شنيدن مواعظ و نصايح به اين دليل كه گوينده و واعظ ، عمل به گفته خود نمىكند و كردارش را مانند گفتار نساخته ، سر بتابد و به اعتراض پردازد ، زيرا در پيشگاه شرع و وجدان ، اين عذر از او پذيرفته نيست .

از حضرت اميرالمؤمنين عليه السلام روايت شده كه فرمود :

« خُذِ الْحِكْمَةَ انّى كانَتْ فَانَّ الْحِكْمَةَ تَكُونُ في صَدْرِ

( 1 ) . سوره‌ى بقره ، آيه‌ى 44 ( 2 ) . وسائل الشيعه ، ج 11 ، ص 420 .