انسان و قرآن (فارسى) — الصفحة ٧٣

ادب انبياء و اولياء عليهم السّلام با حقّ سبحانه

گرت حفظ ادب باشد مع اللّه * شوى از سرّ سرّ خويش آگاه

بر آن مىباش تا با او زنى دم * چه مىگويى سخن از بيش و از كم

چنان كه هيچ امرى بى سبب نيست * حصول قرب را غير ادب نيست

ادب آموز نبود غير قرآن * كه قرآن مأدبه‌ست از لطف رحمان

بيا زين مأدبه برگير لقمه * نيابى خوشتر از اين طعمه ، طعمه

طعام روح انسانست قرآن * طعام تن بود از آب و از نان

نگر در سورهء رحمن كه انسان * بود در بين دو تعليم رحمان

گر انسانى به قرآنى معلّم * بيان توست رحمانى مسلّم

لبانت را گشا تنها به يادش * هر آنچه جز به يادش ده به بادش

سقط گفتن چو بر تو چيره گردد * ترا آيينهء دل تيره گردد

چو دل شد تيره آثار تو تيره‌ست * چو سرّ باب و فرزند و نبيره‌ست