داستان سپاه يمن (سخنى در اثبات ولايت على "ع" و نفاق خالد بن وليد) (فارسى) — الصفحة ٧٣

دلالت حديث بر عصمت

وولّاهم ما شاء من أمره ، جعلهم تراجم مشيّته

[ هذه هي العصمة

] وألسن إرادته ، عبيداً

[ مع ذلك هم عبيد

] لا يسبقونه بالقول وهم بأمره يعملون ، يعلم ما بين أيديهم و ما خلفهم ، ولا يشفعون إلّالمن ارتضى ، وهم من خشيته مشفقون ؛ « 1 »

خداوند متعال از ميان خلايق براى خود - بعد از پيامبرش صلى اللَّه عليه وآله - خاصّانى را برگزيد . آنان را چنان بالا برد كه به مرتبه آن حضرت رساند و ايشان را دعوت كنندگان حقيقى به سوى خود قرار داد كه در همه زمان‌ها به اراده الهى به ارشاد خلق پرداخته و آن‌ها را به سوى خدا راهنمايى كنند .

قبل از خلق هر چيزى آن‌ها را به صورت انوارى خلق كرد . آن‌ها را به حمد و ثناى الهى به سخن درآورد . طريقه شكر و تمجيد از خود را به آن‌ها الهام كرد . ايشان را بر هر كسى كه معترف به قدرت و خداوندى خدا و لزوم بندگى اوست ، حجّت قرار داد . توسط اين انوار غير سخن گويان را گويا كرد ، تا هر يك به زبان خود در مقابل خدا گردن نهاده و به ذلّت اعتراف كنند ، چرا كه او خالق آسمان‌ها و زمين‌هاست ، آن وجودات پاك را شاهد و ناظر بر خلق خود قرار داد ، امورى را كه خواست ، به آن‌ها سپرد و به آن‌ها بر آن چه خواست ولايت داد ، ( هر كس در هر موردى بخواهد

( 1 ) . مصباح المتهجد : 753 .