نگاهى به حديث منزلت (فارسى) — الصفحة ٧٠

شركت در امور

بود . اين همان مطلبى است كه پيامبر خدا صلى اللَّه عليه وآله در آيهء مباهله ، حضرت على عليه السلام را به عنوان نفس و جان خود معرفى نمود . آن جا كه مىفرمايد : « قُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَأَبْناءَكُمْ وَنِساءَنا وَنِساءَكُمْ وَأَنْفُسَنا وَأَنْفُسَكُمْ » . « 1 »

بنا بر اين امير مؤمنان على عليه السلام بر مؤمنان از خودشان سزاوارتر و حكمش نافذتر است . همو مبيّن و مفسّر قرآن ، بيان‌گر احكام و حاكم على الاطلاق و مرجع اختلافات خواهد بود .

آيا با وجود چنين شخصى مىتوان گفت شخص ديگرى جانشين پيامبر شود ؟

آيا عقل مىپذيرد چنين انسانى كنار زده شود و كسى كه ذرّه‌اى از اين مقامات را ندارد و بويى از آن هم نبرده خليفه شود ؟

گويى با بودن امير مؤمنان على عليه السلام پس از پيامبر ، خود پيامبر زنده است ؛ زيرا كه او جان رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله و شريك امر آن حضرت بود .

( 1 ) . سورهء آل عمران : آيهء 61 .