چگونگى نماز ابوبكر به جاى رسول خدا (ص) ( فارسى) — الصفحة ٦٤

نگاهى به شخصيّت محمّد بن شهاب زُهْرى

سعد كه مورد اعتماد نيستند به طور مرسل روايت كرده است .

علّامه شيخ عبدالحقّ دهلوى نيز در كتاب رجال المشكاة به شرح حال زُهْرى پرداخته است . وى مىگويد :

او به همنشينى اميران و اندكىِ ديانت و ديندارى دچار شده بود .

دانشمندان و زاهدان معاصر او ، اين امر را بر او خرده مىگرفتند و او را سرزنش مىكردند .

او در پاسخ آن‌ها مىگفت : من در خير آن‌ها شريك هستم و با شرّ آن‌ها كارى ندارم !

به او مىگفتند : آيا نمىبينى آنان به چه كار مشغول هستند ؟

او ساكت مىماند و پاسخ نمىداد .

ابن حجر در شرح حال اعمش گويد : حاكم نيشابورى از ابن مَعين حكايت مىكند كه او گويد : بهترين سندها ، سند اعمش ، از ابراهيم ، از علقمه ، از عبداللَّه است .

كسى به او گفت : آيا اعمش مانند زُهْرى است ؟

پاسخ داد : مىخواهى اعمش مثل زُهْرى باشد ؟ زُهْرى به العرض والاجازة « 1 » معتقد بود و براى امويان كار مىكرد ؛ در حالى كه اعمش ،

( 1 ) . « العرض والاجازه » دو اصطلاح حديثى است در كيفيت و چگونگى اخذ حديث .