آداب مناظره و گفت و گو در اصول دين (فارسى) — الصفحة ٣٣
حجّت معتبر : كتاب و سنّت
« . . . فَإِنْ تَنازَعْتُمْ في شَيْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللَّهِ وَالرَّسُولِ » ؛ « 1 »
. . . و آن گاه كه در امرى نزاع داشتيد ، حكم آن را به خدا و رسول بازگردانيد .
در آيهء ديگرى مىفرمايد :
« فَلا وَرَبِّكَ لايُؤْمِنُونَ حَتَّى يُحَكِّمُوكَ فيما شَجَرَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ لا يَجِدُوا في أَنْفُسِهِمْ حَرَجًا مِمَّا قَضَيْتَ وَيُسَلِّمُوا تَسْليمًا » ؛ « 2 »
به پروردگارت سوگند كه آن‌ها ايمان نخواهند آورد مگر اين كه در خصومت و نزاعشان تنها تو را به داورى طلبند و آن گاه از داورى تو هيچ گونه اعتراضى در دل نداشته باشند و به طور كامل تسليم باشند .
در آيهء ديگرى از قرآن كريم مىخوانيم :
« وَما كانَ لِمُؤْمِنٍ وَلا مُؤْمِنَةٍ إِذا قَضَى اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَمْرًا أَنْ يَكُونَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ مِنْ أَمْرِهِمْ » ؛ « 3 »
و هيچ مرد و زن مؤمنى حق ندارد آن گاه كه خدا و رسول او به امرى حكم كنند اختيارى داشته باشد .
بنابراين ، امّت اسلامى بايد تمامى نزاع‌ها و اختلافات خود را به
( 1 ) . سوره نساء : آيه 59 . ( 2 ) . همان : آيه 65 . ( 3 ) . سوره احزاب : آيه 36 .