حقيقت صحابه (فارسى) — الصفحة ١٠٤
دروغ گويى برخى اصحاب
رايج بوده است تا جايى كه بر اساس كتاب‌هاى تاريخى در بسيارى از موارد ، تخطئه از حدّ اعتدال فراتر مىرفت و كار به تكذيب ، نادان انگارى و كافر پندارى طرف مقابل ، مىانجاميد .
با مراجعه به تاريخ اصحاب مشخص مىشود كه آن‌ها خود را ستارگان هدايت‌گر نمىپنداشتند ؛ بنابراين چگونه مىتوان منزلتى را براى آن‌ها قائل شد كه خود ، آن را قبول نداشتند ؟
ناسزاگويى ، كتك زدن و تبعيد برخى اصحاب توسّط ديگر اصحاب ، امرى رايج بوده است تا جايى كه در برخى موارد ، حتّى خون يك‌ديگر را هم مباح مىدانستند .
با دقّت در تاريخ و كردار تك تك اصحاب متوجّه مىشويم كه بسيارى از آنان ، در ارتكاب اعمال ضدّ اسلامى ، يد طولايى داشته‌اند تا جايى كه شراب خوارى ، شهادت و سوگند دروغ ، انجام زنا ، فروش شراب و بت ، صدور فتواى ناآگاهانه و ديگر گناهان كبيره كه به اصل شريعت و اجماع مسلمانان ثابت شده ، در ميان آنان رواج داشته است .
اكنون به اختصار ، به برخى از گناهان مذكور اشاره مىنماييم :
دروغ گويى برخى اصحاب
دروغ گويى برخى اصحاب
برخى اصحاب بزرگ و مشهور ، در جريان فتنهء جمل به دروغ گويى در مورد مسألهء « حوأب » پرداختند و ديگران را نيز چون