مناسك حج همراه با ادعيه و زيارات (فارسى) — الصفحة ٢٩٥

فصل ششم : بيتوته به منى

سوم - كسى كه در روز دوازدهم كوچ نكرد از منى و غروب شب سيزدهم را درك كرد .

« 1222 » م - چند طايفه‌اند كه واجب نيست در شبهاى يازده و دوازده و سيزدهم در منى بماند :

اول - بيماران و پرستاران آنها ، و ديگر كسانى كه براى آنها مشقت داشته باشد ماندن به هر عذرى كه باشد و احتياط آن است كه اگر از روى فراموشى يا ندانستن مسئله يا بواسطه داشتن عذر مثل بيمارى يا پرستارى ، بيتوته در منى را ترك كرد گرچه گناه نكرده ولى يك گوسفند قربانى كند .

دوم - كسانى كه ترس آن دارند كه اگر شب را بمانند مال يا جان آنها در مكه از بين مىرود به شرطى كه مال معتّد به باشد .

سوم - شبانهايى كه احتياج دارد حيوانات آنها به چرانيدن در شب .

چهارم - كسانى كه متكفل آب دادن يا متكفل ساير كارهاى لازم آنها به حجاج هستند در مكه .

پنجم - كسانى كه شب را در مكه بيدار باشند و به عبادت مشغول باشند تا صبح و كار ديگرى جز آن نكنند مگر كارهاى ضرورى از قبيل خوردن و آشاميدن به قدر احتياج و تجديد وضو ، و يا كسانى كه طواف خانه خدا را نموده‌اند و در عبادات خود باقى مانده‌اند سپس از مكه بيرون رفته‌اند و از عقبه مدينين گذشته باشند چنين اشخاصى مىتوانند در راه بيتوته نمايند و لازم نيست خود را به منى برسانند .

« 1223 » م - كسى كه در احرام عمره تمتع از صيد و زن اجتناب نكرده بايد شب سيزدهم بماند ، و اين حكم اختصاص به احرام حج ندارد .