منتخب المسائل (فارسى) — الصفحة ١٠٢

سجده

كفايت نمىكند ، مگر اين كه ذكرهاى ديگرى به آن اضافه كند كه مجموعا به مقدار سه سبحان اللّه بشود .

( مسأله 499 ) مريضى كه سه بار سبحان‌اللّه گفتن براى او مشقّت دارد ، يك‌بار « سُبْحانَ اللّهِ » براى او كفايت مىكند . همچنين در تنگى وقت ، يا هر ضرورت عرفيه ديگرى چون ترس و غيره ، به شرط اينكه همه وقت را فرا بگيرد ، بنابر احتياطواجب .

سوم : پس از تمام شدن ذكر ركوع ، بايد راست بايستد و پس از آن كه بدنش آرام بگيرد به سجده برود .

( مسأله 500 ) اگر نمازگزار نمىتواند به حال ايستاده ركوع كند حتّى با تكيه به عصا و غيره ، به صورت نشسته ركوع مىكند و به همان مقدار كه در حال ايستاده خم مىشد ، در حال نشسته خم مىشود .

( مسأله 501 ) اگر كسى نتواند در حال نشسته نيز به مقدار واجب براى ركوع خم شود ، بنابر احتياط واجب بايد در حال ايستاده به مقدارى كه مىتواند براى ركوع خم شود ، و اگر به مقدار كم نيز نتواند خم شود ، بايد نمازش را ايستاده بخواند و براى ركوع اشاره كند و اگر قادر به اشاره هم نباشد چشمهايش را به نيّت ركوع مىبندد .

( مسأله 502 ) اگر كسى ركوع را فراموش كند و در سجده متوجّه شود ، نمازش باطل مىشود ، و بهتر است در صورتى كه پيش از سجده دوّم متوجّه شود ، يكى از مبطلات نماز را انجام بدهد ، مثلًا از قبله برگردد ، سپس نمازش را از سر بگيرد .

سجده

سجده

سجده عبارت است از نهادن پيشانى بر زمين براى خضوع در برابر پروردگار .

( مسأله 503 ) در هر نماز واجب و مستحب ، در هر ركعت ، بعد از ركوع ، دو