روزه سپر مؤمن (به ضميمه احكام روزه) (فارسى) — الصفحة ٧٦

كفاره روزه :

3 - به سبب بيمارى نتواند روزه بگيرد و بيمارى او تا سه سال بعد طول بكشد و اگر چنانچه مرض او تا چندين سال طول بكشد و پيش از ماه رمضان بيماريش بر طرف شود بايد به تعدادى كه فرصت باقى مانده است قضاى روزهاى سال آخر را به جا آورد و براى هر يك روز از روزهاى سال‌هاى گذشته يك مُد طعام به فقير بدهد .

در موارد زير بايد قضاى روزه را به جا آورد و براى هر يك روزه يك مُد طعام به فقير بدهد :

1 - با عذر ؛ مثلا سفر ، روزه نگرفته و بعد از ماه رمضان عذر بر طرف شده و تا ماه رمضان سال بعد عمدا قضاى آن را به جا نياورده است .

2 - با عذر روزه نگرفته و بعد از ماه رمضان عذر او بر طرف شده و تا چند سال قضاى آن را تأخير انداخته . براى هر روز مُد طعام دهد ولى كفاره بواسطه تأخير آن تكرار نمىشود .

3 - موقعى كه عذر دارد ، تصميم او بر اين است كه بعد از بر طرف شدن عذر ، قضاى روزه را به جا آورد و عذر بر طرف شود و پيش از آنكه روزه را قضا كند در تنگى وقت عذرى ديگر برايش پيدا شود ، كه قضاى آن واجب و يك مُد طعام به احتياط واجب بدهد .

4 - در قضاى روزه كوتاهى كند و وقت تنگ شود و در تنگى وقت عذرى برايش پيش آيد .

5 - مرضى دارد كه زياد تشنه مىشود و روزه گرفتن برايش