ده رساله فارسى (فارسى) — الصفحة ١٦٦

فصل دوم در قلم و لوح و كتاب ، فضا و قدر ، آسمان و زمين ، طبقات ملائكه

مكنون مخزون به اين اسماء سه‌گانه محجوب شده است . اين است قول خداوند تعالى : قُلِ ادْعُوا اللَّهَ أَوِ ادْعُوا الرَّحْمنَ أَيًّا ما تَدْعُوا فَلَهُ الْأَسْماءُ الْحُسْنى .

هر يك از سه اسم ظاهر : اللّه و تبارك و تعالى ، را دوازده ركن و هر ركن را سى اسم فعل است . سه ضرب در چهار ضرب در سى ، سيصد و شصت گردد .

آيا اسماء اللّه زائد بر ذات‌اند يا عين ذات‌اند ؟ جواب اين‌كه هُوَ الْأَوَّلُ وَ الْآخِرُ وَ الظَّاهِرُ وَ الْباطِنُ ، تعالى اللّه عما يقول الظالمون علوا كبيرا .

چون در تطابق عوالم و مظاهر اين سيصد و شصت اسم سخن رود يك مرتبه ظهور آن را در درجات دائره مىيابيم كه هر دائره اعم از دوائر عظام و صغار سيصد و شصت درجه است كه خداوند رفيع الدرجات است چنان كه اين اسم شريف در قرآن كريم آمده است و رفيع به حساب جمل سيصد و شصت مىشود . سبحان اللّه كه دائره فلك دوازده برج است و هر برجى را سى درجه و مجموع درجات سيصد و شصت است . تا از اين اشارات و لطائف حديث صادق آل محمد صلوات اللّه عليهم چه حقائقى توان ادراك كرد .

الا اى طوطى گوياى اسرار * مبادا خاليت شكر ز منقار

سرت سبز و دلت خوش باد جاويد * كه خوش نقشى نمودى از رخ يار

سخن سر بسته گفتى با حريفان * خدا را زين معما پرده بردار

ن ، به حوت و به مداد و دوات تفسير شده است . و از حوت دريا مركب گيرند و نويسند . چه كلماتى از اين مركب بر الواح ، و چه كلمات نورى از مداد نورى آن حوت بر الواح اشياء پديد آمد ؟

چو قاف قدرتش دم بر قلم زد * هزاران نقش بر لوح عدم زد

و پوشيده نيست كه حيات حوت به آب است ؛ وَ كانَ عَرْشُهُ عَلَى الْماءِ .