شرح حديث عرض دين حضرت عبد العظيم حسنى (ع) (فارسى) — الصفحة ٨٤
8
آن بنده ملتزم به لوازم بندگى او باشد و گرنه در اين رابطه صحت ، نسبت ندارد ؛ چنان كه اگر مولا بنده اى از بندگانش را تشريفاً به خود نسبت داد و او را بنده‌ى خود خواند ، آن بنده اى خواهد بود كه در برابر مولا تسليم محض ، بى هوا و بى اراده است . بنابراين وقتى ما به بندگى حضرت ختمى مرتبت صلىالله عليه وآله شهادت مى دهيم ، به عالى ترين مرتبه‌ى بندگى او و تسليم و فرمانبرى او از خدا شهادت مى دهيم ؛ امرى كه هركس هر چه باشد و به هر مقام مقدسى نائل گردد ، به اعتبار درجه اى است كه از آن كسب كرده باشد .
از اين رو پيغمبر اكرم صلىالله عليه وآله شخص اول است ؛ براى اينكه بنده‌ى اول است . برحسب روايت او اول كسى بود كه در هنگام اخذ ميثاق از انبيا ، به ربوبيت بارى تعالى اقرار كرد .
همچنين ، خداوند متعال به اين ملاحظه كه محمد صلىالله عليه وآله عبد حقيقى اوست و اتمّ و اكمل مقامات عبوديت را حائز مىباشد ، او را بنده‌ى خود مى خواند و مى فرمايد :
( سُبْحانَ الَّذِي أَسْرى بِعَبْدِهِ ) « 1 »
يا اشخاصى را كه در سوره‌ى فرقان در آيات كريمه اى كه مطلع آنها اين آيه است :
( وَ عِبادُ الرَّحْمنِ الَّذينَ يمْشُونَ عَلَى الأَرْضِ هَوْناً ) « 2 »
به خود نسبت مىدهد و در حقيقت آنها را به بندگى خود مى پذيرد .
( 1 ) . سوره‌ى اسراء ، آيه‌ى 1 . ( 2 ) . سوره‌ى فرقان ، آيه‌ى 63 .