يادنامه مفسر كبير استاد علامه طباطبائى (فارسى) — الصفحة ٧٨

و آتيناه الحكمة و فصل الخطاب

عهده اين حقير خارج است كه نه بپارسى نغز يارا است و نه به عربى مبين توانا ، باقل با قلم شكسته در فصاحت سحبان چه تواند بنگارد ؟ ! مع الوصف عدم امتثال را مروت نديدم و با بصاعت مزجات شمه اى از آنچه كه به ساليانى دراز در روضه رضوان محضر انس و قدس آن قديس قدوسى ، و محفل درس و بحث آن معلم ربانى ، در دفتر خاطرات ضبط كرده ايم و گفتنى است تقديم مى داريم ، و بدون تصنع و تكلف در انشاء كلك را به رفتار ساده اش واگذار ، و به اختيارش رهسپار مى كنيم بِسْمِ اللَّهِ مَجْراها وَ مُرْساها

يكدهان خواهم به پهناى فلك

تا بگويم وصف آن رشك ملك

ور دهان يابم چنين و صد چنين

تنگ آيد در بيان آن امين

اينقدر هم گر نگويم اى سند

شيشه دل از ضعيفى بشكند

در پيرامون اين گونه مردان بزرگ كه فوق زمان و مكان و از نوابغ دهرند ، از چندين بعد بايد سخن به ميان آورد كه كوتاه ترين آن ابعاد بعد زمان و مكان و شرح نحوه تعيش و معاش آنان است و در اين بعد مادى سخن گفتن دور از شأن آن