يادنامه مفسر كبير استاد علامه طباطبائى (فارسى) — الصفحة ٥٥١

نفس ناطقه انسانى را مقام فوق تجرد است

دراست توبه معيار خواجه و صدرا * قداست تو نمودار بو ذر و سلمان

اشارت تو نجات و عبارت تو شفا * روايت تو نصوص روايت و قرآن

عنايت تو فتوحات فيض عين حيات * حكايت تو فيوضات جلوهء سبحان

ز عقل كل پدرى و ز نفس كل مادر * سزا است مثل تو فرزند حى بن يقظان

فغان و آه كه نشناختيم قدر تو را * گرفت از كف ما نعمتى چنين ، كفران

كنون به سوگ تو بنشسته‌ايم در حسرت * كنون ز دورى تو اوفتاده در حرمان

نه من ز هجر تو اندر خروش و افغانم * كه در خروش و فغانست خطهء ايران

قيامتى شده برپا به قم كه واهمه گفت * مگر كه زلزلت الارض را رسيده زمان

مگر كه يونسى اندر دهان ماهى شد * مگر كه نوح به كشتى نشست در طوفان

مگر كه مه به محاقش رسيد ناهنگام * مگر كه نيرا عظم به ظل شده است نهان