يادنامه مفسر كبير استاد علامه طباطبائى (فارسى) — الصفحة ٤٨٩
مطلبى به صورت خطابى و استحسانى در تاكيد موضوع مسائل عرفانى
همه از بسم الله الرحمن الرحيم ظاهر شده‌اند كه همه مظاهر اين كلمه مبارك‌اند بدون اينكه يك نقطه تكوينى يا تدوينى از آن خارج باشد .
اين ظهور ، انفطار موجودات از بسم الله الرحمن الرحيم است افى الله شك فاطر السموات و الارض ، فاطر السموات و الارض انت وليى فى الدنيا و الاخرة ، فطرة الله التى فطر الناس عليها ، وجهت وجهى للذى فطر السموات و الارض . و به عبارت اخرى اين ظهور قيام موجودات به بسم الله الرحمن الرحيم است و به مثل مانند اشتقاق كلمات از مصدرشان است ، حديث اشتقاق ( يا آدم هذه اشباح افضل خلائقى و برياتى هذا محمد و انا الحميد المحمود فى فعالى شققت له اسما من اسمى ، و هذا على و انا العلى العظيم شققت له اسما من اسمى ، الحديث ) مويد است . در اين معنى گفته شد
مصدر به مثل هستى مطلق باشد * عالم همه اسم و فعل مشتق باشد
چون هيچ مثال خالى از مصدر نيست * پس هرچه در او نظر كنى حق باشد
پس هيچ ذره‌اى و هيچ دمى و حرفى و قولى و نقطه‌اى از ( ظهرت الموجودات ) بدر نيست .
انفطار ، انشقاق و ظهور شئ از شئ است يقال تفطر