يادنامه مفسر كبير استاد علامه طباطبائى (فارسى) — الصفحة ٣٢٧
انسان در نظر اسلام
در اسلام رهبانيت و ترك دنيا نيست . زهد در اسلام به معناى ترك نعمتهاى الهى نيست بلكه به معناى ترك علاقه و دلبستگى به دنيا است .
در عين‌حال حيات معنوى و زندگى اخروى را اصل و زندگى دنيا را مقدمهء آخرت مىداند . زندگى دنيا با تمام مظاهر زيبا و فريبنده‌اش در قبال زندگى جاويدان و حيات وسيع و نورانى آخرت بسيار ناچيز و كم‌ارزش مىباشد . كه فرمود :
قُلْ مَتاعُ الدُّنْيا قَلِيلٌ وَ الْآخِرَةُ خَيْرٌ لِمَنِ اتَّقى « 1 » .
وَ مَا الْحَياةُ الدُّنْيا إِلَّا مَتاعُ الْغُرُورِ « 2 »
وَ ما هذِهِ الْحَياةُ الدُّنْيا إِلَّا لَهْوٌ وَ لَعِبٌ وَ إِنَّ الدَّارَ الْآخِرَةَ لَهِيَ الْحَيَوانُ « 3 »
تُرِيدُونَ عَرَضَ الدُّنْيا وَ اللَّهُ يُرِيدُ الْآخِرَةَ " « 4 »
در بينش اسلامى همهء انسانها بنده و آفريدهء خدا هستند ، حق حيات و زندگى دارند و از حقوق يكسان برخوردارند . در تدوين قوانين الهى حقوق همه رعايت شده است . هيچ فرد يا طبقه‌اى بر فرد يا طبقهء ديگر امتيازى ندارد در تدوين قوانين الهى سعادت دنيا و آخرت همه يكسان
( 1 ) - نساء 77 ( 2 ) - آل عمران 185 ( 3 ) - عنكبوت 64 ( 4 ) - انفال 67