يادنامه مفسر كبير استاد علامه طباطبائى (فارسى) — الصفحة ٣١١

هنر عشق

به خون خود آغشته و رفته‌اند * چه گلهاى رنگين به جوبارها

بهاران كه شاباش ريزد سپهر * بدامان گلشن ، ز رگبارها

كشد رخت ، سبزه بهامون و دشت * زند بارگه گل به گلزارها

نگارش دهد گلبن جويبار * در آئينه آب ، رخسارها

رود شاخ گل در بر نيلوفر * برقصد به صد ناز ، گلنارها

درد پردهء غنچه را باد بام * هزار آورد نغز گفتارها

به آواى ناى و به آهنگ چنگ * خروشد ز سرو و سمن ، تارها

به ياد خم ابروى گلرخان * بكش جام ، در بزم ميخوارها

گره را ز راز جهان ، باز كن * كه آسان كند باده ، دشوارها

جز افسون و افسانه نبود جهان * كه بستند چشم خشايارها

به اندوه آينده خود را مباز * كه آينده ، خوابيست چون پارها

فريب جهان را مخور زينهار * كه در پاى اين گل ، بود خارها

پياپى بكش جام و سرگرم باش * بهل گر بگيرند بيكارها