يادنامه مفسر كبير استاد علامه طباطبائى (فارسى) — الصفحة ٢١

پيشگفتار

بسم اللّه الرّحمن الرّحيم

به نام آنكه جان بخشيد و هستى * به دل آموخت صدها شور و مستى

زبانِ بسته را نطق و بيان داد * درون خسته را چون نى فغان داد

سپاس . . .

خداى را سپاس ، سپاسى شايستهء خداونديش ، سپاسى بيكران ، سپاسى به سنگينى عرش و گسترهء دانشش .

او را همى سپاس ، كه هدايتش راه سعادت را به انسانها نمود و رحمتش درهاى رستگارى را به روى مستعدان گشود . شبستان جان آدمى را به چلچراغ انديشه برافروخت و به دل هوشيار و پرظرفيت او علم " اسماء " بيآموخت . او را مسجود فرشتگان ساخت و همواره كرامت و شرافت او را خواست و پيكرش را با تشريف خلافت و ولايت خويش بياراست . از فرط لطف و رحمت ، علاوه بر يارى عقل ، او را به امدادهاى غيبى ، و كتابهاى آسمانى ، حجتهاى روشن ، آيات بينات ، اشراق حكمت ، الهام معرفت ، رهنمونى پيامبران ، و دستگيرى اوصياء و اولياء ، بىمنت تاييد كرد و