مجموعة رسائل — الجزء ٣، الصفحة ٦٥

[ 31 ] كلمة بها يجمع « 3 » بين كون فطر « 4 » الكلّ على التوحيد ، وبين « 5 » ضلال بعضهم

پس مآل همه به رحمت سابقه باشد ؛ « وَرَحْمَتِي وَسِعَتْ كُلَّ شَيْءٍ » « 1 » .

پيشهء أول كجا از دل رود * مهر أول كي ز دل بيرون شود ؟

در سفر گر روم بين يا ختن * از دل تو كي رود حب الوطن ؟

ما هم از مستان اين مى بوده‌ايم * عاشقان درگه وى بوده‌ايم

ناف ما بر مهر أو ببريده‌اند * عشق أو در جان ما كاريده‌اند

روز نيكو ديده‌ايم از روزگار * آب رحمت خورده‌ايم اندر بهار

نى كه ما را دست فضلش كاشته است * از عدم ما را نه أو برداشته است

اى بسا كز وى نوازش ديده‌ايم * در گلستان رضا گرديده‌ايم

بر سر ما دست رحمت مىنهاد * چشمهاى لطف از ما مىگشاد

وقت طفلىام كه بودم شير جو * گاهوارم را كه جنبانيد ؟ أو

از كه خوردم شير غير شير أو * كه مرا پرورد جز تدبير أو ؟

خوى كان با شير رفت اندر وجود * كي توان آن را ز مردم وا گشود ؟

گر عتابى كرد درياى كرم * بسته كي كردند درهاى كرم ؟

أصل نقدش داد ولطف وبخشش است * قهر بر وى چون غبارى از غش است

از براي لطف عالم را بساخت * دزها را آفتاب أو نواخت

فرقت از قهرش اگر آبستن است * بهر قدر وصل أو دانستن است

تا دهد جان را فراقش گوشمال * جان بداند قدر أيام وصال

گفت پيغامبر كه حق فرموده است * قصد من از خلق احسان بوده است

آفريدم تا ز من سودى كنند * تا ز شهدم دست آلودى كنند

نه براي آن كه من سودى كنم * وز برهنه من قبايى بر كنم

چند روزى كه ز پيشم رانده است * چشم من در روى خوبش مانده است

( 1 ) - الأعراف : 156 .