توضيح المسائل (عبادات ومعاملات) (فارسى) — الصفحة ٦٩٧

فصل پنجم : احكام طلاق خُلع و مبارات

مگر اينكه قبلًا آن را مالك شود ، سپس بذل كند .

( مسألهء 3348 ) در طلاق خلع و مبارات لازم است طلاق به بذل مربوط باشد و مبتنى بر آن باشد ، همانگونه كه قبول در عقود مربوط به ايجاب و مبتنى بر آن است ، آگاهى شوهر از رضايت همسر به بذل ، و يا خبر دادن زن كه حاضر است فلان مقدار به او بذل كند ، كفايت نمى كند ، بلكه بايد بذل واقع شود ، آنگاه طلاق بر اساس در خواست او انجام پذيرد .

( مسألهء 3349 ) در طلاق خلع و مبارات ، صيغهء طلاق را به دو قسم ميتوان جارى نمود :

1 - با استفاده از واژهء طلاق ، مانند : « أنتِ طالقٌ على ما بَذَلْتِ » يا

« فلانةُ طالقٌ على ما بَذَلَتْ » .

2 - بدون استفاده از واژه طلاق ، با هر عبارت ديگرى كه حكايت از جدائى و گسستن رشته زناشوئى داشته باشد ، مشروط بر اينكه عنوان فسخ نكاح را در بر نگرفته باشد . مثلًا :

1 ) در طلاق خلعى بگويد : « خَلَعتكِ على كذا » ، « أنتِ مختلعةٌ على كذا » يا « خلعتُ فلانةَ على كذا » .

2 ) در طلاق مبارات بگويد : « بارأتُ فلانةَ على كذا » يا « بارأتكِ على كذا » .

3 ) در هر دو بگويد : « فارقتكِ على كذا » ، « فارقتُ فلانةَ على كذا » يا

« تركتكِ على كذا » ، « تركتُ فلانةَ على كذا » .

4 ) زن در مقام بذل بگويد : « اخلعنى على كذا » ، « بارِئِنى على كذا » ، « لكَ كذا و اخعلنى » ، « لكَ كذا بارئنى » ، « لكَ كذا فارقنى » . شوهر نيز در مقابل به قصد انشاء طلاق خلعى يا مباراتى بگويد : « رضيتُ بذلك » .

روى اين بيان شرط نيست كه اعلام جدايى ابتداءاَ از طرف شوهر باشد