توضيح المسائل (عبادات ومعاملات) (فارسى) — الصفحة ٢٣٧

مبحث دوّم : چيزهايى كه سفر را قطع مىكند

زيارتگاه و تفريحگاه ) برود ، ميتواند قصد اقامه كند ، ولى اگر تصميم دارد به اطراف و نواحى آن نيز برود ، به طورى كه اگر افراد مقيم آن محل به آن مناطق بروند براى آنها سفر محسوب مىشود ، در اين فرض قصد اقامهاش محقّق نمى شود و بايد نمازش را شكسته بخواند .

( مسألهء 1246 ) ظاهر اين است كه مسافرى كه قصد ده روز اقامت در شهرى داشته باشد ميتواند به توابع شهر از قبيل مقبره و مانند آن كه اهل شهر آن را سفر حساب نكنند برود ، ولى نبايد از اول قصد رفتن - در ضمن ده روز - به مناطق ديگر كه عرفاً سفر از شهر بر آن صدق مىشود ، اگرچه كمتر از مسافت سفر شرعى باشد .

بله و بعد از گذشت ده روز ميتواند در حدّ مسافت شرعى برود ، وخللى در اقامت وارد نمى شود .

( مسألهء 1247 ) كسى كه قصد كرده ده روز در محلّى بماند ، اگر از ماندن منصرف شود و يا در ماندن مردّد گردد ، اگر يك نماز چهار ركعتى خوانده ، بقيهء نمازهايش را تا وقتى كه از آنجا بيرون نرفته تمام ميخواند ، و اگر نخوانده باشد ، نمازهايش شكسته است ، چه نماز چهار ركعتى نخوانده باشد ، يا شروع كند و به آخر نرسيده باشد ، يا تمام كرده باشد و بعداً بطلانش معلوم شود .

( مسألهء 1248 ) كسى كه قصد كرده ده روز در جايى بماند ، پس از گذشت ده روز نيازى به قصد اقامهء مجدّد ندارد ، بلكه تا روزى كه در آنجاست بايد نمازش را تمام بخواند و روزهاش را بگيرد .

( مسألهء 1249 ) هنگامى كه قصد اقامه انسان در محلّى با خواندن يك نماز چهار ركعتى محقق گرديد ، اگر بخواهد به محلّى كه كمتر از مسافت