توضيح المسائل (عبادات ومعاملات) (فارسى) — الصفحة ٢٢٢

مبحث سوّم : سجدهء سهو و قضاى اجزاى فراموش شده

سپس دو سجدهء سهو به جا آورد .

( مسألهء 1167 ) اگر نمازگزار تشهّد اوّل نماز را فراموش كند و پس از ركوع بعدى متوجّه شود ، بعد از نماز بايد دو سجدهء سهو به جا آورد و قضاى آن لازم نيست ، همچنين است بنابر احتياط واجب اگر قسمتى از آن را فراموش كرده باشد .

( مسألهء 1168 ) غير از تشهّد آخر و يك سجدهء ، ديگر اجزاى فراموش شدهء نماز قضا ندارد .

( مسألهء 1169 ) همهء شرايط سجده نماز ، در قضاى سجدهء فراموش شده نيز لازم است ، و همهء شرايط تشهّد نماز نيز در قضاى تشهّد فراموش شده لازم است .

( مسألهء 1170 ) در چند مورد سجدهء سهو واجب است كه از آن جمله است :

1 ) براى سخن بى جا ، كم يا زياد ، سهواً باشد ، و يا عمداً ، به خيال اين كه از نماز فارغ شده است ، مثل كسى كه در غير محلّ سلام ، سلام داده باشد .

( مسألهء 1171 ) اگر كسى سخنى را به خيال اين كه آيهء قرآن است در نماز بر زبان جارى كند سجدهء سهو ندارد .

( مسألهء 1172 ) اگر نمازگزار ميخواست ذكرى را بر زبان جارى كند اگر سخن ديگرى اشتباهاً بر زبانش جارى شود ، سجدهء سهو ندارد .

2 ) براى فراموش كردن تشهّد اوّل ، و بنابر احتياط واجب براى تشهّد آخر نيز .

3 ) براى سلام بى جا ، اگر همراه با تشهّد و متّصل به آن باشد . و بنابر احتياط واجب براى زيادى سلام تنها نيز .

4 ) براى شك ميان چهار و پنج كه بعد از اكمال سجدهء دوّم باشد .

5 ) براى به جا آوردن چيزى در حال قيام كه ميبايست در حال نشسته