توضيح المسائل (عبادات ومعاملات) (فارسى) — الصفحة ١٤٩

فصل هشتم : قيام

فصل هشتم : قيام

فصل هشتم : قيام

در نمازهاى واجب در صورت توان و اختيار قيام واجب است . منظور از قيام آن است كه روى دو پا بايستد و همهء كف پاهايش روى زمين باشد .

( مسألهء 792 ) قيام در حال راه رفتن كفايت نمى كند .

( مسألهء 793 ) اگر با يك پا بايستد ، بنابر احتياط واجب كافى نيست .

( مسألهء 794 ) در چهار مورد ايستادن واجب است :

1 - در حال تكبيرة الاحرام .

2 - در حال حمد و سوره و تسبيحات اربعه .

3 - پيش از ركوع ، كه آن را قيام متّصل به ركوع گويند .

4 - بعد از ركوع .

( مسألهء 795 ) منظور از قيام متّصل به ركوع آن است كه از حال ايستاده به ركوع برود .

( مسألهء 796 ) اگر كسى ركوع را فراموش كند و بعد از حمد و سوره بنشيند و يادش بيايد كه ركوع نكرده ، بايد بايستد و از حال ايستاده به ركوع برود و اگر بدون اينكه بايستد به حال خميده بلند شود و به حدّ ركوع برسد ، چون قيام متّصل به ركوع را بجا نياورده ، نمازش باطل مىشود .

( مسألهء 797 ) قيام در حال تكبيرة الاحرام ركن است ، پس اگر عمداً يا سهواً ترك شود ، نمازش باطل است .

( مسألهء 798 ) اگر قيام در حال قرائت و يا قيام متّصل به ركوع عمداً