بزم حضور (دفتر شعر رضوى) (فارسى) — الصفحة ٣٣

رضاى رضا

ولى خدا آنكه دين را از او

بسى عزّت و شوكت و آبروست

گرفته است صيت علوّش جهان

چو جدّش پيمبر به خلق و به خوست

عطايش به بارش چو ابر بهار

به هر شهر و هر مملكت كو به كوست

چه قهر و بلا و چه لطف و عطا

به ما آنچه او مىپسندد نكوست

مرا از جهان و از اين و از آن

رضاى رضا بهترين آرزوست

به اين سگ اگر لطف كرد و كرم

نباشد عجب چون كرم كار اوست

مشهد مقدس ، 4 ربيع الثانى 1419 ه . ق