الهى نامه (فارسى) — الصفحة ٧

[ متن ]

الهى يا الهى يا الهى * نباشد جز توام پشت و پناهى

منم يك ذرّه از ارض و سمايت * منم يك جلوه از نور و بهايت

منم يك قطره از درياى جودت * منم يك لمحه از شمس وجودت

منم يك نكته از غيب و شهودت * منم يك شمه از فيض نمودت

منم يك نقطه از علم عنايى * منم يك صورت رسم خدايى

منم هم بوته‌اى از بوستانت * منم هم در عداد دوستانت

منم هم نقشى از ايوان حسنت * منم هم شمعى از ديوان حسنت

منم دل‌داده‌ى روى نكويت * منم شيداى حسن ذات و خويت

دل من در ميان اصبعينت * نمود من بود از علم و عينت

ز لطف تو دگر نبود فنايم * براى تا ابد باشد بقايم

عطا كردى ز الطاف خدايى * مرا اين منصب فقر و گدايى

دل من شد چو يك زنبورخانه * ز بس از داغ تو دارد نشانه

چه شيرين است داغت كآتشين است * فداى تو شوم كه داغت اين است

بيامد رائد موى سفيدم * كه از سوى توام داده نويدم

كزين زندان‌سراى تنگ و تاريك * زمان ارتحالت گشت نزديك

به قدر معرفت كردم عبادت * كه علم تو دهد بهتر شهادت

به وفق اقتضاى عين ثابت * زمين شوره نبود مثل نابت

چه بتوان گفت در كار خدايى * ندارد كار او چون و چرايى

چو ذاتش فعل او حق مبين است * و لا يسأل عمّا يفعل اين است

خداوندا دل ديوانه‌ام ده * بصحراى غمت كاشانه‌ام ده

مرا محو جمال خويش فرماى * دمادم جلوه‌هايت بيش فرماى

بذات و خوى خود محشور ميدار * ز زرق و برق دنيا دور ميدار

چه خوش از لطف خاص كردگارى * به اميدش رسد اميدوارى