الهى نامه (فارسى) — الصفحة ٥٥

[ متن ]

از جناب شما پذيرفتن ، ديگر به چه رو رَبِّ ارْجِعُونِ گويم كه إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ گويم .

الهى هراس حسن از خويش بيش از اهرمن است كه اين دشمن بيگانه است و آن آشنا و همخانه .

الهى نعمتهايى كه به حسن داده‌اى تا قيامت نه تواند احصا كند و نه تواند از عهده شكر يكى از آنها برآيد .

الهى آنچه به حسن داده‌اى همه از تفضل آن ولى نعم بود و گرنه اين منعم چه كارى كرده است تا بموجب آن استحقاق ثوابى را داشته باشد باز هم چشم توقع به تفضل آن جناب دارد كه دست ديگر نميشناسد .

الهى يكى بئر حفر مىكند و قضا را به كنز ميرسد ، حسن ضرب يضرب صرف ميكرد و به كنت كنزا دست يافت .

الهى درباره انبيايت فرمودى و جَعَلْنا لِكُلِّ نَبِيٍّ عَدُوًّا شَياطِينَ الْإِنْسِ وَ الْجِنِّ ، حسن پرتوقع ميخواهد كه