سوء استفاده از ايمان به امام مهدى ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٠.١٤

انتظار و منتظران

تفاوت آنها در باورها و عواطف است . و اين كم چيزي نيست . اين يك تفاوت اساسي است . اين [ = منتظر ] اعتقاد دارد كه خطّ سيرِ جهان به طرف تكامل و به طرف دولت عدل الهي است .

آخر مي‌گويند اگر كسي اعتقادي داشته باشد بايد عملي را متناسب با اعتقادش انجام دهد .

خير . اين يك قاعده كلي نيست . مثلا ما به آسمان‌هاي هفتگانه معتقديم ، حال ، تكليف متناسب با آن چيست ؟ ! اعتقاد به امام مهدي عليه السلام ، تكاليف ويژه‌اي را كه موازي با آن باشد ، ايجاب نمي‌كند . حداكثر مي‌توان گفت ايمان به او ، دعا براي او ، و احساس آمادگي براي كمك به او در صورت ظهورش ، موازي با اعتقاد به اوست .

يعني بخشي از دين‌داري شيعه است و چيزي مستقل نيست كه فعاليت مستقلي را بطلبد .

همين طور است .

پس نظرِ قائلان به تشكيل حكومت چه مي‌شود ؟ آن را وظيفه منتظران در زمان غيبت نمي‌دانند ؟

اين هم مختص به زمان غيبت نيست . غيبت وظيفه خاصي را ايجاب نمي‌كند . حتي ولايت فقيه هم ، از نظر قائلان به آن ، هم در حضور و هم در غيبت معصوم مطرح است . در مورد نيابت فقيه از معصوم به حديث « جَعَلتُهُ عَلَيكم حاكماً » از امام صادق عليه السلام استناد مي‌كنند كه به زمان حضور امام برمي‌گردد .

* * *