فرهنگ موضوعي احاديث امام مهدي ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٠.٤٠٨
تيزبينان
خداست : إِنَّمَا السَّبِيلُ عَلَى الَّذِينَ يَظْلِمُونَ النَّاسَ وَيَبْغُونَ فِي الأرض بِغَيْرِ الْحَقِّ ، [ راه ] ملامت تنها بر كسانى است كه به مردم ستم و به ناحق در روى زمين سركشى مي‌كنند . » ( 1 )
تيزبينان
تيزبينان
مناقب ابن شهر آشوب 4 / 284 : « اميرالمؤمنين ( عليه السلام ) در مورد آيه‌ي : إِنَّ فِي ذَلِكَ لآياتٍ لِلْمُتَوَسِّمِينَ . وَإِنَّهَا لَبِسَبِيلٍ مُقِيمٍ ، ( 2 )
به يقين ، در اين [ كيفر قوم لوط ] براى تيزبينان عبرتهاست . و [ آثار ] آن [ شهر هنوز ] بر سر راهى برجاست ، فرمودند : رسول‌خدا ( صلى الله عليه وآله ) تيزبين بود ، امامان از نسل من تا روز قيامت نيز تيزبينانند . وَإِنَّهَا لَبِسَبِيلٍ مُقِيمٍ ؛ اين راه وصى بعد از پيامبر است . »
ارشاد / 365 از امام صادق ( عليه السلام ) روايت مي‌كند : « هنگامى كه قائم آل محمد ( عليهم السلام ) قيام كند ، مانند داود ( عليه السلام ) و بدون شاهد طلبيدن ميان مردم حكم خواهد كرد ، بدان صورت كه خداوند متعال به او الهام كرده و او به علم خود حكم مي‌نمايد و هر قومى را از آنچه مخفى داشته‌اند آگاه خواهد ساخت . او دوست را از دشمن با تيزبينى مي‌شناسد ، خداى سبحان مي‌فرمايد : إِنَّ فِي ذَلِكَ لآياتٍ لِلْمُتَوَسِّمِينَ . وَإِنَّهَا لَبِسَبِيلٍ مُقِيمٍ . » ( 3 )
كمال الدين 2 / 671 از امام صادق ( عليه السلام ) : « چون قائم قيام نمايد هريك از بندگان خدا را كه در مقابل او بايستد خواهد شناخت كه صالح است يا بدكار ، زيرا در او نشانه‌اى براى هوشياران است كه در راهى برجاست . »
منتخب الانوار / 195 از امام باقر ( عليه السلام ) : « گويا قائم ( عليه السلام ) و يارانش را در نجف مي‌بينم كه گويا بر روى سرهايشان پرنده نشسته است ، توشه‌هايشان به پايان رسيده ، لباس‌هايشان مندرس شده و كمان‌هايشان را بر شانه‌ها انداخته‌اند ، و سجده بر پيشانيشان اثر گذارده است . آنان شيران روز و راهبان شب هستند . قلب‌هايشان گويا پاره‌هاى آهن است . هرمرد از آنان نيروى چهل مرد را خواهد داشت و امامشان تيزبينى به آنان عطا خواهد كرد . آنان تنها كافران و
( 1 ) . و نيز تفسير قمى 2 / 278 ، تأويل الآيات 2 / 549 و اثبات الهداة 3 / 553 و 565
( 2 ) . سوره‌ى حجر / 76 - 75
( 3 ) . و نيز ر . ك به روضة الواعظين / 266 ، اعلام الورى / 433 ، كشف الغمة 3 / 256 ، البرهان 2 / 351 و بحار الانوار 52 / 339