الإرشاد في معرفة حجج الله على العباد ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٠.٢٨

5 - زعامت دينى مفيد و پارهء از خاطرات و مناظرات او

بودند ) « 1 » چيست . گفت در شش جاى اين آيه دليل بر فضيلت ابو بكر ديده مىشود :

1 - اينكه خداوند پيغمبر را ذكر فرموده ابو بكر را دومين او قرار داده « ثانى اثنين » .

2 - اينكه آن دو را كنار هم ذكر فرموده « إِذْ هُما فِي » 3 - ابو بكر را بخلعت مصاحبت پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم مشرّف ساخته كه فرموده : « إِذْ يَقُولُ لِصاحِبِهِ » .

4 - خداوند خبر داده كه رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم نسبت به او شفقت فرموده « لا تَحْزَنْ » ( يعنى نترس ) .

5 - پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم به او خبر داد كه خداوند ياور ما و دافع از هر دوى ما است فرمود « إِنَّ اللَّهَ مَعَنا » .

6 - خداوند در اين آيه خبر داده كه « سكينه » ( يعنى آرامش خاطر ) را بر ابى بكر نازل فرموده در اينجا كه فرمايد : « فَأَنْزَلَ اللَّهُ سَكِينَتَهُ عَلَيْهِ » ( يعنى خدا آرامش خود را بر او فرستاد ) و مراد از او ابو بكر است ، زيرا پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم كه هميشه آرامش خدا با او همراه بود ، و نيازى بفرود شدن آرامش از جانب خداوند براى او نبود ؟

مفيد گويد : من به او گفتم : راستى حق رفاقت را در بارهء ابو بكر انجام دادى و به خوبى براى او فضيلت تراشيدى ولى من به يارى خدا به تمام آنچه استدلال كردى پاسخ خواهم داد :

اما اينكه گفتى خداوند او را دومى پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم قرار داد اينكه فضيلتى نيست زيرا مؤمن با مؤمن و يا كافر با مؤمن در يك جا قرار ميگيرند و هنگامى كه انسان بخواهد يكى از آنها را ذكر كند به همين تعبير ميگويد يعنى ميگويد : « ثانِيَ اثْنَيْنِ » ( دومين آن دو ) .

و اما اينكه گفتى آن دو را در كنار هم ذكر فرموده و اين خود دليل بر فضيلت او بوده ، اين نيز دلالتى بر فضيلت ابى بكر ندارد چنانچه در دليل اول گفتيم زيرا يك جا جمع شدن كه دليل خوبى نيست ، چه بسا مؤمن و كافر در يك جا در كنار هم قرار گيرند ، از اين گذشته در مسجد پيغمبر كه شرافتش از غار ثور بيشتر بود هم مؤمن مىآمد و هم منافق و هم كافر و همگى در كنار همديگر مىنشستند و همچنين در كشتى نوح هم پيغمبر در آن كشتى بود و هم شيطان و هم حيوانات . . . پس

( 1 ) سورهء توبهء آيه 40 .