مجموعة رسائل ( فارسى ) — الصفحة ٠.٧٣

درِ هفتم در اهوال موت و قيامت

هم مىگزد ليكن او چندان شراب نخوت و بَنك غفلت خورده است كه ادراك الَم آن نمىكند روزى كه به خمار افتد الَم سابق و حاضر هر دو را احساس خواهد نمود ، « وَ إِنَّ جَهَنَّمَ لَمُحِيطَةٌ بِالْكافِرِينَ » « 1 » * .

و عمدهء عذاب آخرت محبّت دنياست و كم كسى باشد كه از اين علّت خالى است و آن كه پندارد كه اين علّت ندارد چون تفكّر كند غلط كرده [ باشد ] .

گاهى عاشق را توهّم آن مىشود كه محبّت معشوق از دل او زايل شده [ و ] در وقت فراق خلاف آن ظاهر مىگردد .

اى دل به هواى نفس پژمرده مشو * با آتش عشق باش و افسرده مشو

خواهى كه چو گل « 2 » بر همه عالَم خندى * چون غنچه دگر مُقيّد خورده مشو

كاملان را هيچ علاقه با دنيا نيست و مىدانند كه روح در بدن چون جوجه است در بيضه و كمال او به شكستن بيضه است و بيرون آمدن از آنجا .

صوفى صومعهء عالَم قُدسم ليكن * حاليا دير مغان است حوالت گاهم

با من خاك نشين خيز و سوى ميكده آى * تا درآن حلقه ببينى كه چه صاحب جاهم « 3 »

و چون اسرافيل دم در صور دمد به اذن حقّ تعالى خلايق سر از گورها بردارند با هول عظيم كه « وَ نُفِخَ فِي الصُّورِ فَإِذا هُمْ مِنَ الْأَجْداثِ إِلى رَبِّهِمْ يَنْسِلُونَ * قالُوا يا وَيْلَنا مَنْ بَعَثَنا مِنْ مَرْقَدِنا هذا ما وَعَدَ الرَّحْمنُ وَ صَدَقَ الْمُرْسَلُونَ * إِنْ كانَتْ إِلَّا

( 1 ) - العنكبوت : 54 . : « و هرآينه دوزخ ، كافران را فراگيرنده است » . ( 2 ) - در دو نسخه : « خواهى كه چه گل » . ( 3 ) - ديوان حافظ .