مجموعة رسائل ( فارسى ) — الصفحة ٢٧
« مقصد سوم » « در مَنع قدح و طعن از عامّهء اهل اسلام و همكيشان »
را تكذيب كن ، وفاش مكن بر مؤمن چيزى را كه باعث عيب او و مروّت او باشد ، پس ازاهل اين آيه باشى كه « إِنَّ الَّذِينَ يُحِبُّونَ أَنْ تَشِيعَ الْفاحِشَةُ فِي الَّذِينَ آمَنُوا لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ « 1 » » يعنى : « به درستى كه آنانى كه دوست مىدارند كه شايع شود بدى رسوا در قومى كه ايمان آورده‌اند به خدا و رسول خدا ايشان راست عذاب دردناك » « 2 » .
و حضرت اميرالمؤمنين - عليه السّلام - فرموده : « السَّاعي كاذِبٌ لِمَنْ سَعى إِلَيْهِ ظالِمٌ لِمَنْ سَعى عَلَيْهِ « 3 » » ، يعنى : بدگو دروغگو است نزد آن كس كه بد كسى را مىگويد و ستمكار است بر آن كس كه بد او را مىگويد .
مولاناى رومى مىفرمايد :
و انكه آن بدگو يقين خويش بدست * زانكه آن بدخوى را بدگو شد است
بنابراين مقدّمات چگونه باشد حال آن كس كه طايفه‌اى از اهل اسلام را كه به علم و معرفت معروفند و به زهد و عبادت موصوف لعن كند بىآنكه از ايشان قولى يا فعلى شنيده باشد يا ديده كه موجب لعن باشد با آنكه به مدّتهاى مديد قبل از اين بوده‌اند و اطّلاعى تمام بر اعمال و عقايد ايشان ميّسر نيست و اعتماد بر نقل خبرها نمىتوان كرد . امروز خبرى از بازار به ما مىرسد چون نيك به آن
( 1 ) - النّور : 19 . ( 2 ) - كافى : 8 / 147 / 125 . و در بحار الأنوار ( 75 / 214 / 11 ) از ثواب الأعمال ص 247 . ( 3 ) - مستدرك الوسائل : 18 / 262 از غرر الحكم آمدى .