مجموعة رسائل ( فارسى ) — الصفحة ٢٥

3 - الإنصاف

پرتو حُسنِ تو چون تافت « 1 » برفتيم از هوش * چون كه هوش از سر ما رفت خبردار شديم

در پس پردهء پِندار بِسَر مىبرديم * خفته بوديم ز هَيهاى تو بيدار شديم

شربت لعل لبت بود شفاى دل ما * به عَبَث ما ز پى نسخهء عَطّار شديم

مصحف روى و حديث لبت از ياد ببرد * هرچه خوانديم دگر بر سر تكرار شديم

راه رفتيم بسى تا كه به ره پى برديم * كار كرديم كه تا واقف اين كار شديم

روز ما نيك‌تر از دى ، دى ما بِهْ ز پَرى « 2 » * سال و مه خوش كه بِه از پا روز پيرار شديم

هرچه دادند بما از دگرى بهتر بود * تا سزاوار سراپردهء اسرار شديم

در دل و ديدهء ما نور تجلّى افروخت * تا به نيروى يقين مظهر انوار شديم

سر ز درياى حقايق چو برون آورديم * بر سر اهل سخن ابر گهربار شديم

( 1 ) - تافتن : تابيدن . ( 2 ) - در ديوان مطبوع : « دى ما بِهْ ز پرير » .