فرائد السلوك في فضائل الملوك ( فارسى ) — الصفحة ٣٨٢

الباب الرابع فى فضايل الجود و سعادة عواقبه [ 1 ]

بازماند و در خانه معتكف شذ و بر طاعت و عبادت ابتدار « 48 » نموذ [ 101 ] . او را [ 102 ] پسرى بوذ سعيد نام جوانى كريم‌طبع شريف‌خلق ، مكارم اخلاق بر طبيعت او چنان غالب كى ببذلهء كى شنيذى بدرهءى بذل فرموذى و بنكتهءى كى او را خوش آمذى صرهء احسان كردى [ 103 ] .

بيت

لما رأى العلم قد رثت ملابسه * امسى يجددها بالجود بالبدر « 49 »

دلى داشت بغايت الوف و عطوف كى اگر با صاحب حسنى امكان مجالست يافتى حالى صحبت [ 104 ] آغاز كردى و عاشق‌وار گفتى [ 105 ] .

بيت

من چون دل خوذ دلى نديذم هرگز * هرجا كى « * » نشست خويشى آغاز كنذ

از غايت صاحب‌دلى و صائب‌نظرى عشق را چنان ملازم گرفته كى گفتى مگر بر عاشقى عاشقست و بر بىدلى فتنه و هميشه از لذت [ 106 ] سوداى عشق و هوس مصاحبت آن [ 107 ] گفتى .

بيت

يكروز نبوذم كى نه عاشق بوذم * و ان روز مباذا كى نه عاشق باشم

* ملى : با هر كى

[ 106 ] ملى : فتنه از لذت

[ 107 ] مر : مصاحبت و ملازمت آن

( 48 ) - ابتدار : بالكسر و راى مهمله . شتافتن بسوى اسلحه تا بگيرد آن را و پيشى گرفتن ( انندراج )

( 49 ) - چون قباى فضل و هنر ، ژنده و بازارش كاسدگونه يافت ، بند از بدرهء سيم و زر برگشاد و با كرم و بخشش ، قبائى نو بر اندامش راست كرد و به بازارش گرمى و رونق داد

[ 101 ] مر : مبتدر گشت [ 102 ] مر : و او را [ 103 ] مر : كى ببذله بدره فرموذى و بنكته صره احسان كردى [ 104 ] مر : حالى لازمت صحبت او [ 105 ] مر : كردى و گفتى