فرائد السلوك في فضائل الملوك ( فارسى ) — الصفحة ١٥٥

الباب الاول فى فضائل العقل و ميامن « 1 » نتائجه

بيت

علياه تحت عجاج الحال واضحة * كطلعة البدر ما ازرى بها كلف « 514 »

پرىچهره در روى او مخائل « 515 » آزادگى مشاهدت كرد و از تركيب صورت او شمائل « 516 » نجابت و بزرگ‌زاذگى معاينه ديذ [ 313 ] با خوذ گفت :

شعر

گواهى دهذ فر و بالاى [ 314 ] او * نشست و سخن گفتن و راى او

كى شاخش ز بيخى برآورد سر * كى [ 315 ] بذ پادشاهى ورا در گهر

پس كنيزكى را اشارت فرموذ كى ببالين آن جوان فرازرو و نرم‌نرم از خوابش بيذار كن و بتلطف بگوى كى بىتكلف ما را تشريف حضور ارزانى دار و نگر تا از سر عنف و تهور و جبارى و تكبر گام ننهى مبادا كى از خواب هراسان شوذ و از گفتار و كردار ما غبارى بر خاطر شريف [ 316 ] او نشينذ قدر آن اختر

( 514 ) - چهره‌اش در زير غبار مىدرخشيد چون رخساره ماه تمام كه از كلف شكست نگيرد .

( 515 ) - مخائل . جمع مخيله - بزرگ‌منشى .

( 516 ) - شمائل بالفتح و كسر همزه كه حرف چهارم است شمائل بمعنى خصائل است مگر فارسيان بمعنى صورت و وضع استعمال كنند . بمعنى خصلتها و عادتها و بمعنى شكل ( صراح ) ( بهار عجم )

على الخصوص كسى را كه طبع موزون است * چگونه دوست ندارد شمائل موزون

سعدى

شمائل تو لطيف است و صورت تو قبول * مباد جز تو مرا دل به ديگرى مشغول

( امير حسن دهلوى )

[ 313 ] - مر : ملاحظت فرموذ [ 314 ] - ملى : بالاء [ 315 ] - ملك : كه [ 316 ] - ملك : كردار ما خاطر شريف او