رساله نجاة العباد و حاشيه بر رساله ارث ملا هاشم خراسانى ( فارسى ) ( موسوعة الإمام الخميني 28 ) — الصفحة ٥١

نوع دوم : در امورى كه مانعند از بعض ارث نه از كل

اخوات متعددهء ابوينى يا ابى ، اخ يا اخت متحد امّى را از آن كه رد بشود به آنها زياده بر فريضه‌شان ، كه سدس يا ثلث تركه بوده باشد .

هفتم : منع نمودن مطلقِ اولاد و إن نَزَلوا ، ابوين را از بردن مازاد بر سدس فريضةً ، نه رداً . پس اگر وارث ميت منحصر باشد به احد الابوين أو كليهما و بنت واحده يا منحصر باشد به احد الابوين و بنات متعدده ، پس ثلث زياد آمده در صورت اول رد مىشود به احدُ الابوين و بنت واحده ارباعاً ، و سدس زياد آمده در صورت دوم و سوم رد مىشود اخماساً .

هشتم : منع نمودن اخوه و اخوات است ، نه اولاد اخوه و اخوات ، مادر را از آن كه زياده بر سدس ببرد فريضةً و رداً ، به چند شرط :

اول : آن كه اين اخوه لااقل دو برادر باشند يا چهار خواهر يا يك برادر و دو خواهر .

دوم : آن كه اين اخوهء حاجبين در دنيا باشند حياً ، حين وفات مورّث نه اين كه در حمل باشند يا مرده باشند .

سوم : آن كه اين اخوهء حاجبين با ميت ابوينى باشند ، يا ابىِ فقط .

چهارم : آن كه پدر ميت حيات داشته باشد حين موت مورّث .

پنجم : آن كه در اخوهء حاجبين و در پدر مانعى نباشد از ارث بردن ؛ از قبيل كفر و رقّيت و تولد اخوهء حاجبين از زنا و قاتليت پدر مورّث را ، و هرگاه اخوهء حاجبين قاتل مورّث باشند ، اشكال است ، پس ترك احتياط نشود .

ششم : اشتراط مغايرت بين حاجب و محجوب ؛ چنانچه در وطىِ به شبهه و در نكاح‌مجوس تصوير مىشود ، و اللَّه العالم .