يادنامه علامه شريف رضى ( فارسى ) — الصفحة ٩٣

برخورد مؤمنين با كفار

بن ابى سلول ، وجد بن قيس و ديگران ، لذا حق تعالى از مهربانى با كفار و دخالت كردن در كارهايشان نهى فرموده است ، و همچنين حرام نموده است كه مؤمنين ، كفار را وسيله شخصيت و شناخت خويش قرار دهند و به آنها مباهات كنند ، و نيز منع كرده است كه مؤمنين به جاى اهل دين ، با كفار خويشاوندى نمايند ، در قرآن كريم نمونه‌هائى نظير اين آيه هست ، از جمله آيه 117 سوره آل عمران :

يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَتَّخِذُوا بِطانَةً مِنْ دُونِكُمْ لا يَأْلُونَكُمْ خَبالًا وَدُّوا ما عَنِتُّمْ قَدْ بَدَتِ الْبَغْضاءُ مِنْ أَفْواهِهِمْ يعنى : شما كه ايمان داريد ، از غير خودتان ، همراز مگيريد ، كه در تباهى شما كوتاهى نكنند و رنج بردن شما را دوست دارند ، دشمنى از گفتارشان عيان است . . .

همچنين آيه 22 سوره مجادله : لا تَجِدُ قَوْماً يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ يُوادُّونَ مَنْ حَادَّ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ يعنى : هرگز مردمى را كه ايمان به خدا و روز قيامت آورده‌اند چنين نخواهى يافت كه دوستى با دشمنان خدا و رسول كنند . . .

و نيز آيه 68 سوره انعام : وَ إِمَّا يُنْسِيَنَّكَ الشَّيْطانُ فَلا تَقْعُدْ بَعْدَ الذِّكْرى مَعَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ .

يعنى : اگر شيطان از ياد تو برد ، از پى ياد آوردن ، با گروه ستمكاران منشين .

و نيز آيه 51 سوره مائدة : يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَتَّخِذُوا الْيَهُودَ وَ النَّصارى أَوْلِياءَ بَعْضُهُمْ أَوْلِياءُ بَعْضٍ وَ مَنْ يَتَوَلَّهُمْ مِنْكُمْ فَإِنَّهُ مِنْهُمْ يعنى : شما كه ايمان داريد يهود و نصارى را به دوستى مگيريد ، بعضى آنها دوستان بعضى ديگرند ، هر كس از شما با آنها دوستى كند او هم از آنها است . . .

تمام اين آيات مىرساند كه بايد با كفار از روى خشونت و تندى قلبا رفتار كرد ، نه با ملاطفت و نرمى ، مگر موارد نادرى كه به منظور امر عارضى مستثنا شده است و عذرش موجه باشد .

سيد رضى ( ره ) مىگويد : محققين از علما بر اين عقيده‌اند : كسى كه او را مجبور به كفر كرده باشند و او استقامت كند و اقرار به كفر نكند تا كشته شود ، قطعا از كسى كه قلبا مؤمن است و كفر را از روى تقيه به زبان اظهار مىكند مقامش برتر است ، همين دسته از محققين استدلال كرده‌اند به اين كه تقيه فقط رخصت است ، و بهتر آن است كه آن را ترك كند گر چه در حال ترس جان و مالش باشد ، همچنين در هر موردى كه آن جا عزت و شرف دين باشد ، افضل ترك تقيه است و استقامت انسان در چنين مواردى تا پاى مرگ بهتر است از