الفصول المختارة ( دفاع از تشيع ) ( فارسى ) — الصفحة ٩٣

فصل 18 [ اشعار على حمانى در تجليل از امامت ]

افتخار و تكبر مىكند مطاف وقتى كه طواف مىكنند ايشان به كعبهء آن و روشن مىشود قواعد از براى ايشان از كعبه .

محسّدون و من يعقد * حبل المودّة يضحى و هو محسود

مردم حسد ايشان را دارند به سبب كثرت فضائل ايشان و هر كس ببندد به دوستى ايشان ريسمان مودّت ، او نيز چنان مىشود كه مردم حسد او را برند .

لا ينكر الدّهر إن ألوى بحقّهم * فالدّهر مذ كان مذموم و محمود

انكار مكن زمانه را اگر پيچيده است حق ايشان را يعنى خلافت و به ايشان نداده است آن را به درستى كه زمانه هميشه چنين است گاهى مذموم است و گاه محمود .

و نظير اين ابيات است دو بيت باز از قول على بن محمد رحمه اللَّه :

رأت بيتى على رغم الملاح * هو البيت المقابل للضّراح

علامت خانه بر رغم معاندان اين است كه خانه برابر بيت المعمور است .

( و بيت المعمور خانه‌اى است كه اول در موضع كعبه بوده بعد از آن خداى تعالى آن را به آسمان برده و در جاى آن ، خانه كعبه را بنا كرده‌اند ، پس بنا بر اين ، خانه وى خانه كعبه خواهد بود . )

و والدى المشار به اذ ما * دعا الدّاعى بحىّ على الفلاح « 1 »

اشاره به پدر من است وقتى كه داعى مىگويد : « حىّ على الفلاح » ( يعنى بيائيد به راه راست و دين محمد صلّى اللَّه عليه و آله ، پس « فلاح » اشاره به حضرت است و او پدر سيّد مذكور است و مراد از پدر ، جدّ است ) .

( 1 ) « مناقب آل ابى طالب » 4 / 236 ، « الغدير » 3 / 60 .