الفصول المختارة ( دفاع از تشيع ) ( فارسى ) — الصفحة ٦٠٥

فصل 112 [ مناظره يك مرد شيعى با رمانى معتزلى در باره فدك ] - [ مناظره شيخ مفيد با رمانى معتزلى ]

صحت او عقل و گواهى مىدهد به صواب آن قرآن مجيد . پس تصديق امير المؤمنين عليه السّلام ابو بكر را در آن روايت از جهت عقل و قرآن بوده باشد نه از اين جهت كه ابو بكر راوى آن است از پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله و نه از اين جهت كه ابو بكر ظاهر العدالة است ؛ زيرا آنچه روايت كرده ابو بكر آن است كه گفته است شنيدم از رسول اللَّه كه مىفرمود :

« ما من عبد يذنب ذنبا فيندم عليه و يخرج الى صحراء فلاة فيصلّى ركعتين ثمّ يعترف به و يستغفر اللَّه عزّ و جلّ منه الّا غفر اللَّه له »

« 1 » ؛ يعنى نيست بنده‌اى كه گناهى كند پس پشيمان شود بر آن گناه و بيرون رود به صحرا پس بگزارد دو ركعت نماز پس اعتراف كند به آن گناه و استغفار كند خداى عز و جلّ را مگر اينكه بيامرزد اللَّه تعالى او را .

و به درستى كه اين خبر چيزى است قرآن مجيد نيز ناطق است به آن . گفته است اللَّه تعالى :

وَ هُوَ الَّذِي يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبادِهِ وَ يَعْفُوا عَنِ السَّيِّئاتِ وَ يَعْلَمُ ما تَفْعَلُونَ « 2 » و همچنين فرموده :

( إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ التَّوَّابِينَ وَ يُحِبُّ الْمُتَطَهِّرِينَ ) « 3 » و همچنين عقل دلالت مىكند بر قبول توبه . و هر گاه حال بر اين منوال باشد باطل مىشود آن چيزى كه تو دست زده‌اى به آن چيز و حال آنكه مخصوص ابو بكر بوده در روايت حديث مخصوصى . زيرا چنين واقع نشده كه مكرّر ابو بكر روايت حديث كرده باشد و امير المؤمنين عليه السّلام تصديق او نموده باشد . و وجه بطلان آن چيزى است كه گذشت خبر دادن امير المؤمنين عليه السّلام از راستى ابو بكر در آن

( 1 ) . « مسند احمد حنبل » 1 / 18 حديث شماره 57 ( 2 ) . سوره شورى ، آيه 25 ( 3 ) . سوره بقره ، آيه 222