الفصول المختارة ( دفاع از تشيع ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٠٤

[ اشعار حميرى در هجو سوّار و مدح بنى هاشم ] - [ استدلال سيد حميرى به آيات رجعت ]

« و اللَّه ما أبعد أن يمسخ اللَّه كثيرا من هذه الأمّة قردة و خنازير » ؛ يعنى و اللَّه ! من دور نمىدانم كه مسخ كند خداى تعالى بسيارى از اين امت را به صورت ميمون و خوك .

پس رجعتى كه من اعتقاد دارم به آن ، چيزى است كه ناطق است به آن قرآن و آمده است به آن و به درستى كه من اعتقاد دارم كه خداى تعالى رد مىكند « سوّار » را به دنيا به صورت سگ يا ميمون يا خوك يا مور . از براى آنكه او و اللَّه متجبّر و متكبّر و كافر است .

راوى گويد : پس منصور خنديد و سيّد اين اشعار را خواند :

جاثيت سوّارا أبا شملة * عند الامام الحاكم العادل

؛ يعنى من به زانو درآوردم سوّار را كه كنيه او « ابو شمله » است نزد امام حاكم عادل ( يعنى منصور )

فقال قولا خطأ كلّه * عند الورى الحافى و النّاعل

پس گفت قولى كه باطل بود همهء آن نزد همهء مردم خواه پا برهنه و خواه كفش پوشيده .

ما ذبّ عمّا قلت من وصمة * في اهله بل لجّ في الباطل

دفع نكرد هيچ عيبى را كه من گفتم در اهل و قوم او بلكه فرو رفت در باطل .

و بان للمنصور صدقى كما * قد بان كذب الانوك الجاهل

و ظاهر شد بر منصور راستى من چنان كه ظاهر شد كذب احمق جاهل ( يعنى سوّار ) .

يبغض ذا العرش و من يصطفى * من رسله بالنّيّر الفاصل

دشمن است اين سوار با صاحب عرش ( يعنى خداى تعالى ) و با كسى كه برگزيده است او را از ميان پيغمبران نيّرى كه جدا مىكند حق را از باطل ( يعنى قرآن و او محمد است صلّى اللَّه عليه و آله ) .

و يشنأ الحبر الجواد الّذى * فضّل بالفضل على الفاضل