الفصول المختارة ( دفاع از تشيع ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٠٠

[ اشعار حميرى در هجو سوّار و مدح بنى هاشم ] - [ استدلال سيد حميرى به آيات رجعت ]

دانت و ما دانت له عنوة * حتّى تدهدى عرشه الاكبر

اطاعت كرد و ليكن اطاعت نكرد از روى قهر تا وقتى كه لرزيد عرش بزرگ آن ( و گويا اشاره به در آن قلعه است كه آن حضرت كند ) .

و يوم سلع إذ اتى عاتبا * عمرو بن عبد مصلتا يخطر

ياد كن روز سلع را در وقتى كه آمد عمرو بن عبد ودّ در حالى كه تجاوز كرده بود از حد و از غلاف كشيده بود شمشير را و تجبّر و تكبّر داشت .

يخطر بالسّيف مدلّا كما * يخطر فحل الصّرمة الدّوسر

تكبر داشت به شمشير چنان كه تكبر دارد شتر نر بزرگ و ضخيم در ميان گلهء شتران .

إذ جلّل السّيف على رأسه * أبيض عضبا حدّه مبتر

در وقتى كه زد آن حضرت شمشير را بر سر عمرو شمشير سفيد بود و قاطع و تندى آن قاطع و برنده بود .

فخرّ كالجذع و أوداجه * ينصبّ منها حلب احمر

پس افتاد عمرو مثل شاخ درخت و رگهاى او مىريخت از آنها شير سرخ يعنى خون .

( 30 ) و آنچه جارى شده است ميان سيّد و سوّار آن چيزى است كه نقل كرده است حرث بن عبد اللَّه ربعى و گفته است كه نشسته بودم در مجلس منصور و او در « جسر اكبر » بود و سوّار پيش او بود و سيّد مىخواند اين اشعار را :

انّ الاله الّذى لا شىء يشبهه * آتاكم الملك للدّنيا و للدّين

؛ يعنى به درستى كه خداى تعالى كه هيچ چيز مثل او نيست داده است به شما ملك براى دنيا و دين .

آتاكم اللَّه ملكا لا زوال له * حتّى يقاد اليكم صاحب الصّين

داده است خدا به شما ملكى كه زوال ندارد حتى اينكه مىرانند به جانب شما پادشاه چين را .