الفصول المختارة ( دفاع از تشيع ) ( فارسى ) — الصفحة ١٧٥

[ پاسخ شيخ مفيد به كعبى معتزلى ]

و تو اى ابو القاسم اگر چه اعجمى الاصل و المولدى « 1 » ليكن عربى زبان و صحيح الحسّى و خوب نيست بر اين دليل اعتماد كنى و حال آنكه ظاهرا آيه همين در كفّار است و بس ، و اين بر انباط پوشيده نيست .

( انباط يعنى جمعى از اعراب كه در ميان رودخانه‌ها مىنشينند و به معقولات ربط ندارند چه جاى غير انباط كه به زبان عرب عارفند ) زيرا كه خداى تعالى حكايت مىكند از فرقهء معينى كه قصد مىكنند معبوداتى را كه غير از خداى تعالى داشته و به ايشان خطاب مىكنند و مىگويند :

إِذْ نُسَوِّيكُمْ بِرَبِّ الْعالَمِينَ « 2 » ؛ يعنى وقتى كه شما را با پروردگار عالميان برابر مىكرديم .

پس اعتراف كردند به اينكه به خداى عز و جلّ كفر آوردند ؛ باز مىگويند :

وَ ما أَضَلَّنا إِلَّا الْمُجْرِمُونَ « 3 » ؛ يعنى گمراه نكرده‌اند ما را مگر گنهكاران .

و پيش از اين كلام قسم مىخورند و مىگفتند و اللَّه ما در ضلالى ظاهر و باهر بوديم .

پس تو اى ابو القاسم ، آيا مىشناسى كسى را از خصوم خود در ارجاء و شفاعت كه قائل باشد به جواز شفاعت براى عبادت‌كنندگان بت كه شرك آوردند به خدا و كفر به رسولان وى تا اينكه پسنديده‌اى استدلال شيخت يعنى خيّاط را به اين آيه ؛ چنان كه پسنديده‌اى استدلال او را به ردّ مذهب مشبّهه و مجبّره و كسى كه برود به مذهب ايشان از عامه ؟ ! پس اگر علم به اين دعوى كنى ( يعنى كسى كه به شفاعت براى كفار قائل شده ) هر آينه تجاهل مىكنى ( و خود را عمدا در جهل و دروغ مىاندازى )

( 1 ) همانطور كه قبلا اشاره شد « ابو القاسم كعبى » اهل بلخ بوده است . ( 2 ) سوره شعراء ، آيه 98 . ( 3 ) سوره شعراء ، آيه 99 .